Artykuł 5.

Niedobór żelaza wywołuje niedokrwis-tość niedobarwliwą, która występuje szczególnie u wcześniaków i noworod­ków z niską wagą urodzeńiową. Wymaga­ją one we wczesnym okresie wzbogacania diety w żelazo, według zaleceń lekarza. Niedobór żelaza wywołuje również spadek odporności. Źródłem żelaza są: wątroba, żółtko, mięso i zielone jarzyny.

Niedobór jodu w życiu płodowym może prowadzić do wrodzonej niedoczynności tarczycy (kretynizmu), a u dzieci i młodzie­ży do powstania wola młodzieńczego. Źródłem jodu jest sól jodowa oraz poży­wienie pochodzenia morskiego. Z innych pierwiastków śladowych ważną rolę spełnia miedź, znajduje się w mięś­niach, kościach i wątrobie; jest niezbędna do syntezy hemoglobiny. Natomiast cynk występuje w krwinkach białych. Niedobór fluoru usposabia do próchnicy zębów.

Artykuł 4.

Niedobór magnezu może objawiać się wzmożoną pobudliwością nerwową, drżęniem, a także tężyczką, a u noworodków uogólnionymi drgawkami. Może występo­wać w zaburzeniach wchłaniania jelitowe­go i w biegunce. Źródłem magnezu są: mięso, orzechy i zboże. Pierwiastki śladowe (mikroelementy) zawarte są w pokarmach w bardzo małych ilościach. Zalicza się do nich: jod, żelazo, cynk, fluor, kobalt, miedź, mangan, molib­den, nikiel i selen.

Artykuł 3.

Niedobór wapnia wywołuje wiele zabu­rzeń w ustroju, m.in. tężyczkę, objawiającą się drgawkami, kurczami mięśni dłoni i stóp, krtani i oskrzeli, oraz zaburza proces krzepnięcia krwi. Najważniejszym źródłem wapnia jest mleko i jego przetwory, oraz jaja, potrawy mięsne, orzechy, jarzyny, produkty mączne. Niedobór wapnia i fos­foru upośledza mineralizację kości.

Artykuł 2.

Utrata soli prowadzi do odwodnienia ustroju i jest najczęściej wynikiem ucieczki sodu i chloru oraz wody z przewodu po­karmowego w czasie biegunki i wymio­tów.

Niedobór potasu powoduje osłabienie siły i napięcia mięśniowego, porażenie jelit i wzdęcie brzucha, a w zakresie czynności mięśnia sercowego zmiany w zapisie EKG. Źródłem potasu są: mleko, mięso, jaja.

Artykuł 1.

Wymioty u dzieci starszych. Przyczyną ich wystąpienia mogą być poważne błędy dietetyczne, również schorzenia organicz­ne w jamie brzusznej lub w ośrodkowym układzie nerwowym oraz zaburzenia emo­cjonalne. Wymioty na tle psychogennym mogą być wyrazem obrony przed niemiły­mi doznaniami. Dzieci mogą wymiotować po śniadaniu, jeśli nie chcą pójść do szkoły i wyrażają w ten sposób protest przeciwko nielubianej pani. Wymioty okresowe lub acetonemiczne mają charakter wymiotów napadowych, pojawiają się w okresowych odstępach czasu, często bez uchwytnej przyczyny. Najczęściej występują między 3—6 rokiem życia i wymagają nawadnia­nia drogą dożylną na oddziale szpitalnym.